Έργο της Katya Gritseva
Μύθοι για την Ουκρανία
του Michael Karadjis
Μύθοι που επινοήθηκαν από τα κέντρα προπαγάνδας του Πούτιν, αλλά γίνονται ευρέως πιστευτοί όχι μόνο από την καμπιστική αριστερά αλλά και από καλοπροαίρετους/ες ακτιβιστές/ριες της ειρήνης και αντιμπεριαλιστές/ριες.
Η αντιμετώπιση με σκεπτικισμό ή ακόμη και με εχθρότητα της υπόθεση της Ουκρανίας στον αμυντικό της πόλεμο κατά της Ρωσίας έχει διαφορετικούς λόγους ή εκλογικεύσεις και προέρχεται από διαφορετικά σημεία του πολιτικού φάσματος. Υπάρχει όμως μια πεποίθηση που ενώνει σχεδόν όλες τις πλευρές: η πεποίθηση ότι η Ουκρανία δεν είναι μια δημοκρατία που παλεύει για την επιβίωσή της και ότι ο πόλεμος ξεκίνησε από ένα αμερικανικό σχέδιο. Σύμφωνα με αυτήν την πεποίθηση το ουκρανικό καθεστώς εγκαθιδρύθηκε με πραξικόπημα του 2014, το οποίο καθοδηγήθηκε από Ουκρανούς ακροδεξιούς και υποστηρίχθηκε ή και σχεδιάστηκε από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών. Συνεπώς, μας λένε, ότι οι υποτιθέμενες «λαϊκές δημοκρατίες» του Ντονέτσκ και της Λουχάνσκ, η υπεράσπιση των οποίων ήταν ο δηλωμένος σκοπός της ρωσικής εισβολής, αποτελούν γνήσια έκφραση της βούλησης του τοπικού πληθυσμού που απορρίπτει το φιλοδυτικό καθεστώς στο Κίεβο.
Ο Michael Karadjis έγραψε μια σειρά από άρθρα, για να απαντήσει σε αυτούς τους ισχυρισμούς, που αποδεικνύουν ότι όλοι τους είναι καθαροί μύθοι. Αν και έχουν επινοηθεί από τα επιτελεία προπαγάνδας του Πούτιν, αναπαράγονται σταθερά από την καμπιστική αριστερά και δυστυχώς πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να γίνονται πιστευτοί από μεγάλο αριθμό αριστερών, ειρηνιστών/ριων και ακτιβιστών/ριων, συμπεριλαμβανομένων πολλών που αντιτίθενται στον Πούτιν, και απλώς θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος. Η πίστη ότι «και οι δύο πλευρές» φταίνε, ότι οι Ουκρανοί είναι άβουλο «κρέας για τα κανόνια του ΝΑΤΟ», συχνά παρέχει ένα είδος ψυχολογικής υποστήριξης για να αποστασιοποιηθεί κάποιος/α από τα φρικτά πολεμικά εγκλήματα του Πούτιν και να αποποιηθεί την ευθύνη που θα έπρεπε να έχει αναλάβει η αριστερά στηρίζοντας την δύσκολη μάχη του Ουκρανικού λαού απέναντι στην εισβολή του ρώσικου ιμπεριαλισμού. Η ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Ουκρανίας, με τις σκληρές αντεργατικές επιθέσεις της στην εργατική τάξη ακόμα και στην διάρκεια του πολέμου πρέπει να επικριθεί σκληρά. Όμως, δεν υπάρχουν «δύο πλευρές» σε αυτήν την κραυγαλέα και φρικτά βίαιη πράξη ιμπεριαλιστικής κατάκτησης. Ο δικός μας αντιιμπεριαλισμός δεν είναι επιλεκτικός, αφορά όλους τους καταπιεσμένους.
Γιατί, From Ukraine to Palestine – Occupation is a Crime
Σύμφωνα με το συγγραφέα, τα άρθρα θα συνεχιστούν. Ακολουθεί ο κατάλογος με τα λινκ των Μύθων
ΠΗΓΗ: https://theirantiimperialismandours.com
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
...Ωστόσο, η γενικότερη ιδέα ότι ο πόλεμος συνεχίζεται επειδή οι ΗΠΑ (πριν από τον Τραμπ) και οι Ευρωπαίοι ηγέτες το θέλουν, για να ισοπεδώσουν τη Ρωσία, και ως εκ τούτου χρησιμοποιούν την επιρροή τους στην Ουκρανία για να την ωθήσουν να λάβει αδιάλλακτες θέσεις που παρατείνουν τον πόλεμο, παραμένει ευρέως διαδεδομένη σε έναν ορισμένο «αριστερό» λόγο. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, οι περισσότεροι Ουκρανοί θα παραχωρούσαν ευχαρίστως μέρος ή το σύνολο του ουκρανικού εδάφους που έχει κατακτήσει η Ρωσία με αντάλλαγμα την ειρήνη, αλλά οι ηγέτες τους, οι οποίοι είναι μαριονέτες των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της ΕΕ, συνεχίζουν να τους αναγκάζουν να μπουν στη «κρεατομηχανή» για αυτό το μικρό κομμάτι των συνόρων.
Η Ρωσία και η Ουκρανία ήταν έτοιμες να υπογράψουν ειρηνευτική συμφωνία τον Απρίλιο του 2022, με την οποία η Ουκρανία δεν θα εντασσόταν στο ΝΑΤΟ, αλλά τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον επισκέφθηκε το Κίεβο και είπε στον Ζελένσκι να μην προχωρήσει σε αυτή τη συμφωνία, οπότε η Ουκρανία αποσύρθηκε από τις διαπραγματεύσεις, καταστρέφοντας αυτή την ευκαιρία για ειρήνη. Αυτός ο μύθος έχει αποκτήσει τέτοια αυτονομία που πιθανώς έχει αναδημοσιευτεί σχεδόν σε κάθε πιθανό αριστερό και alt-right δημοσίευμα, όχι μόνο στα αντι-ουκρανικά... Ωστόσο, δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας σε αυτό.
Οι συμφωνίες του Μινσκ προσέφεραν μια δίκαιη διέξοδο από την κρίση, η Ρωσία ήθελε να τις εφαρμόσει, αλλά η Ουκρανική κυβέρνηση αρνήθηκε να τις εφαρμόσει, ενθαρρυμένη από τις ΗΠΑ. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι εντελώς φανταστικοί, όπως θα αποδειχθεί, αλλά εγείρουν επίσης μια σειρά από επιμέρους ζητήματα: πρώτον, υπήρχαν δύο συμφωνίες του Μινσκ, οπότε τι συνέβη στην πρώτη; Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας Μινσκ ΙΙ; Πώς επιβλήθηκε στην Ουκρανία; Και ποια είναι τα στοιχεία ότι η Ουκρανία ήταν αυτή που εμπόδισε την εφαρμογή της;
Ο σκοπός αυτού του ισχυρισμού είναι να υποστηρίξει ότι, ενώ ο Πούτιν μπορεί να αντέδρασε υπερβολικά φτάνοντας μέχρι την εισβολή, ο ουκρανικός στρατός ήταν αυτός που έφταιγε περισσότερο από όλους πριν από την εισβολή. Ακόμη και αν παραδεχτούμε ότι η εισβολή του Πούτιν είναι εγκληματική και μπορεί να έχει ιμπεριαλιστικούς στόχους και χρησιμοποιεί μόνο τη δυσχερή θέση των Ρώσων του Ντονμπάς ως δικαιολογία, ο ισχυρισμός είναι ότι αυτή η δικαιολογία είναι γνήσια. Είναι κάτι από αυτά αληθινό;
Απαντώντας σε αυτόν τον μύθο, θέλω απλώς να διευκρινίσω τη θέση μου: υποστηρίζω το δικαίωμα των εθνών και των λαών στην αυτοδιάθεση και το θεωρώ ανώτερο από οποιαδήποτε εμμονή με τα «κυρίαρχα σύνορα», τα οποία πάντα άλλαζαν στην ιστορία, τόσο για καλούς όσο και για κακούς λόγους. … γιατί λοιπόν δεν υποστηρίζω την ίδια αυτοδιάθεση του «ρωσικού λαού στο Ντονμπάς»; Λοιπόν, πέρα από το γεγονός ότι ακόμη και αν υπήρχε ένας τέτοιος αγώνας, θα ήταν επί του παρόντος ένα ασήμαντο πιόνι στη ρωσική αυτοκρατορική κατάκτηση, το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε τέτοια πραγματική κατάσταση.
Αυτός είναι ο τρίτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι. Η σκανδαλώδης προσάρτηση του κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 ήταν η πρώτη προσάρτηση εντός της Ευρώπης… Ωστόσο, οι απολογητές του Πούτιν προσπάθησαν να δικαιολογήσουν αυτή την πράξη ρωσικού αυτοκρατορικού επεκτατισμού ως πράξη αυτοδιάθεσης της εθνοτικής ρωσικής πλειοψηφίας στην Κριμαία (κάτι που ειλικρινά θυμίζει την αξίωση του Χίτλερ για τη Σουδητία/ Sudetenland , ή να ισχυριστούν ότι ήταν «πάντα Ρωσία» κ.ο.κ.
Μύθοι για την Ουκρανία - Μύθος 2: Η νέα κυβέρνηση το 2014 απαγόρευσε τη ρωσική γλώσσα
Αυτός είναι ένας αρκετά εδραιωμένος μύθος. Ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία άλλαξε τον νόμο περί γλώσσας για να υποβαθμίσει τη ρωσική γλώσσα το 2014, ή πιο παραστατικά ότι απαγόρευσε τη γλώσσα, είναι ένας συνήθης ισχυρισμός που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τη ρωσική -σχεδόν - προσάρτηση τμημάτων του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ από το 2014. Φυσικά, η ρωσική γλώσσα δεν απαγορεύτηκε ούτε το 2014 ούτε από τότε, και επιπλέον, υπήρξε μηδενική αλλαγή του γλωσσικού νόμου το 2014- αυτό δεν συνέβη μέχρι το 2019. Ως ιστορικό, ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι είναι ρωσόφωνος…και μάλιστα ο Ζελένσκι εξελέγη το 2019 σε μεγάλο βαθμό με τις ψήφους των ρωσόφωνων
Αυτός είναι ο πρώτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι… Δεν υπήρξε κανένα «πραξικόπημα» στην Ουκρανία το 2014, με εξαίρεση την Κριμαία, το Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ. Όταν εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί διαδήλωσαν στους δρόμους σε μια διαρκή κινητοποίηση για πολλούς μήνες από τον Νοέμβριο του 2013 έως τον Φεβρουάριο του 2014 - εναντίον του υπερ-διαφθαρμένου κυβερνήτη, Βίκτορ Γιανουκόβιτς - αυτό δεν είναι ο συμβατικός ορισμός του «πραξικοπήματος», ο οποίος συνήθως αναφέρεται σε μια συνωμοτική ενέργεια μιας μικρής αλλά ισχυρής ομάδας … που πραγματοποιεί μια γρήγορη και βίαιη ανατροπή μιας κυβέρνησης.
